چه شد که سر نمیزنی ، به دفتر خیال من ؟

تراش باورم بیا ، که تا تراوشی کند

یزدان صلاحی

عزیز دلم :

تا کي در انتظار گذاري بزاريم

گل مــی کنـــد به باغ نگـاهت جـوانیم

وقــتی بروی دامـــن خـــود می نشانیم

داغ جنون قـــطره ی اشــکم به چشم تو

هر چند از دو چـشم خودت می چکانیم

مـن عابـــر شــکســته دل خـلوت توام

تا بیـکران چشــم خـــودت مــی کشانیم

یک مشـت بغض یخ زده تفسیر می کند

انـــــدوه و درد غربــت بــی همــزبانیم

وقــتی پـرید رنگ تو از پشت قصه ها

تصــویر شد نهـــایت رنـــگــین کـمانیم

تو، آن گلی که می شــکفی در خیال من

پُر می شود ز عطر خوشــت زنــدگانیم

در کـهــکشان چـشم تو گم می شود دلم

سرگـشتـــه در نــــهایــتی از بی نشانیم

زیــبـــاترین ردیف غـــزلهای من توئی

ای یـــــار ســــرو قـــامت ابـرو کمانیم

حـــالا بیـــا و غــربت ما را مرور کن

ای یــــادگــــــار وســعت سبـز جوانیم

عزیز دلم :

به تو محتاجم ای یار موافق

به تو محتاجم ای همراه عاشق

تو نيستي و دلم ميل گفتگو دارد

طلوع چشم تو را چشمم آرزو دارد

خبر نداري از اين دل چه مي كشد بي تو

چه بغض ها كه بدون تو در گلو دارد

بدان هميشه براي گرفتن دستت

دو دست عاشق مشتاق من وضو دارد

تمام باغچه هايم اسير پاييز اند

كدام شاخ گلي بي تو رنگ و بو دارد

بيا براي هميشه بمان كه اين تنها

كسي به جز تو ندارد, خودت بگو, دارد؟

چقدر شعر سرودم چقدر بي حاصل

تو نيستي و دلم ميل گفت و گو دارد.

درد محبت درمان ندارد

راه مودت پایان ندارد

دردی که جز او درمان ندارد

ای ســـرزمیـــــن بکـر نگاه تو دیـــدنی
ای ناز چشــــــم‌های نجیبت خـریدنی

امشب بیــــا غزل غزل از عاشـقی بگو
ای بیت بیت،‌قنـــــــد لبانت چشـیدنی

آدم نشست پای گنـاهش،‌ چرا که دید
لبخند مهربان تو سیبـی است چیدنی

ای دستهات فـــرصت آغاز عاشـــــقی
تو حس خوب و ساده‌ی صبح رسیدنی

بی آسمان چشم تو شاعر نمی‌شدم
بی تو نه شــعر بود و نه شوق پریدنی

این را که خواستم بپذ یری دل من است

این روزها بزرگ ترین مشکل من است

آتش زبانه می کشد و می خورد مرا

این آتشی که قاطی آب و گل من است

می سوزم از جنون و تو هم بغض کرده ای

باور نمی کنم که برای دل من  است

این شهر هولناک مرا غرق می کند

فهمیده ای فقط  تن تو ساحل من است

تو نمي خواهي عزيزت بشوم زور كه نيست

يا نگاهم بكند چشم تو مجبور كه نيست

شده يكبار بيايي به دلم سر بزني؟

با توام! خانه تنهايي من دور كه نيست

آنكه با شاخه گلي حرف دلش را مي زد

پر درد است ولي مثل تو مغرور كه نيست

خواستم دل بكنم از تو ولي حيف نشد

لعنتي غير تو با هيچ كسي جور كه نيست

مشكل اينجاست نگفتي تو به من ، ميدانم

تو نمي خواهي عزيزت بشوم زور كه نيست

هر چه زيبايي و خوبي كه دلم تشنه اوست

مثل گل ،صحبت دوست

 مثل پرواز  ، كبوتر

  مي و موسيقي و مهتاب و كتاب

 كوه  ،  دريا  ،جنگل  ، ياس  ، سحر

 اين همه يك سو    ، يك سوي دگر

 چهره همچو گل تازه تو

دوست دارم همه عالم را  ليك

 هيچ كس را   نه به اندازه  تو!

 کاش آن آینه ای بودم من

که به هر صبح ترا می دیدم

می کشیدم همه اندام تو را در آغوش

سرو اندام تو با آن همه پیچ

آن همه تاب

آنگه از باغ تنت می چیدم

گل صد بوسه ناب

من از حضور ِ گرم ُ عاشقانه ات پُرم

برگرد بی تو بغض فضا وا نمی شود

یک شاخه یاس عاطفه پیدا نمی شود

در صفحه دلم تو نوشتی صبور باش

قلبم غبار دارد و معنا نمی شود

بی تو شکست پنجره رو به آسمان

غم در حریم آبی دل جا نمی شود

دریای تو پناه نگاه شکسته است

هر دل که مثل قلب تو دریا نمی شود

می خواستم بچینم از آن سوی دل گلی

اما بدون تو گلی وا نمی شود

دردیست انتظار که درمان آن تویی

گل مثل چشم های تو زیبا نمی شود

بی تو شکسته شد غزل آشناییم

این رسم مهربانی دنیا نمی شود

گفتی صبور باش و به آینده ها نگر

پروانه که صبور و شکیبا نمی شود

شبنم گل نگاه مرا باز شسته است

دل در کنار یاد تو تنها نمی شود

گلدان یاس بی تو شکست و غریب شد

 
گلدان بدون عشق شکوفا نمی شود

باران کویر روح مرا می برد به اوج

اما دلم بدون تو شیدا نمی شود

رفتی و بی تو نام شکفتن غریب شد

دیگر طلوع مهر هویدا نمی شود

رویای من همیشه به یاد تو سبز بود

رفتی و حرفی از غم رویا نمی شود

رفتی و دل میان گلستان غریب ماند

دیگر بهار محو تماشا نمی شود

یک قاصدک کنار من آمد کمی نشست

گفتم که صبح این شب یلدا نمی شود؟

دل های منتظر همه تقدیم چشم تو

امروز بی حضور تو فردا نمی شود

لحظه‌اي، آخر درنگي، بيش از اينها، صبر كن
من به تو دل داده‌ام، تا جان ندادم، صبر كن

لحظه‌اي با من بمان اين عشق را انديشه كن
درد جان با رفتنت درمان ندارد، صبر كن

مي به جامم ريختي، مستم ز بوي موي تو
ديده‌ام با تو ببيند زندگاني، صبر كن

ديگر اينجا رازقي‌ها بوي نفرت مي‌دهند
گر بخواهي بوي عشق اينجا شنيدن، صبر كن

دل حديث توبه‌ي عشق تو را خواند ولي
دم به دم طالبتر از ماهي شود جان، صبر كن

غم ز هجرت ديده گريان تن بلاجان كرده‌است
گر نخواهي غم زدودن لحظه‌اي كم صبر كن

من نگويم تا ابد ماندن به پيش من وليك
غم فزوني مي‌كند گويد همينك صبر كن

عشق را درمان نباشد، جز وصال روي تو
تا در آتش سوختن را بر نكردي، صبر كن

اين شكستن را ز من بين و دمي آهسته‌تر
مي‌روي روزي وليكن، اينك اينجا صبر كن

دست هاي خواهش مرا بگير

با خودت مرا ببر

دلم گرفته است

از ديار قلب هاي كاغذي

از جماعتي كه بوي پول مي دهند

رو به روي چهره هاي ما نمايش غرور مي دهند

با خودت مرا ببر

سوي آب

سوي آفتاب

سمت محفلي كه بي رياست

سمت محفلي كه با صداي عشق آشناست

سمت محفلي كه لحظه هاي بودن خداست.

با خودت مرا ببر

دلم گرفته است.

تقدیم بتو دوست بسیار عزیزم که هم جانی و هم جانانی :

هر چه زيبايي و خوبي كه دلم تشنه اوست

مثل گل ،صحبت دوست

 مثل پرواز  ، كبوتر

  مي و موسيقي و مهتاب و كتاب

 كوه  ،  دريا  ،جنگل  ، ياس  ، سحر

 اين همه يك سو    ، يك سوي دگر

 چهره همچو گل تازه تو

دوست دارم همه عالم را  ليك

 هيچ كس را   نه به اندازه  تو!

بیا ، بیا ، که دل تو را به صد زبان صدا کند

مرو، مرو  که وصل تو مرا ز غم رها  کند

                         خدا کند،  شود  جدا ،  ز آشنای  با وفا

                         کسی که از ره جفا ، تو را ز من جدا کند

تو آگهی ز راز من ، به درد من ، نیاز من

که جزتودارد این توان،که دردمن دوا کند؟

                        به هر نفس که زنده ام ، درین امید مانده ام

                        که آن ربوده دل ز من ، به عهد خود وفا کند

ربوده دل ز من چرا؟ شکسته عهد من چرا ؟

به جانم این همه جفا ، چرا کند ؟  چرا کند ؟

                        چه می شود که آن پری، ز راه بنده پروری

                        برای شکر سروری ، نظر به حال ما  کند

نگار من ، بهار من ، ستم به جان زار من

مکن که بد کند کسی ، که بر کسی جفا کند

تو مثل راز پاییزی ومن رنگ زمستانم

چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم

تو مثل شمعدانی ها پراز رازی و زیبایی

ومن در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم

تو دریایی ترینی ، آبی وآرام وبی پایان

ومن موج گرفتاری اسیر دست طوفانم

تو مثل آسمانی مهربان وآبی وشفاف

ومن درآرزوی قطره های پاک بارانم

نمی دانم چه باید کرد با این روح آشفته

به فریادم برس ای عشق من امشب پریشانم

تو دنیای منی بی انتها وساکت وسر شار

ومن تنها دراین دنیای دوراز غصه مهمانم

تو مثل مرز احساسی قشنگ و دور ونامعلوم

ومن درحسرت دیدار چشمت رو به پایانم

تو مثل مرهمی بر بال بی جان کبوتر ها

ومن هم یک کبوتر تشنه باران درمانم

بمان امشب کنار لحظه های بی قرار من

ببین با تو چه روئیایی ست رنگ شوق چشمانم

شبی یک شاخه نیلوفر به دست آبیت دادم

هنوز ازعطر دستانت پراز شوق است دستانم

تو فکر خواب گل هایی که یک شب باد ویران کرد

ومن خواب ترا می بینم ولبخند پنهانم

تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه می گیرد

ومن مرغی که ازعشقت فقط بی تاب وحیرانم

تو می آیی ومن گل می دهم درسایه چشمت

وبعد ازتو منم با غصه های قلب سوزانم

تو مثل چشمه اشکی که از یک ابر می بارد

ومن تنها ترین نیلوفر رو به گلستانم

شبست ونغمه مهتاب ومرغان سفر کرده

وشاید یک مه کمرنگ ازشعری که می خوانم

تمام آرزوهایم زمانی سبز می گردد

که تو یک شب بگویی ، دوستم داری تو ، می دانم

غروب آخرشعرم پراز آرامش دریاست

ومن امشب قسم خوردم تو را هرگز نرنجانم

به جان هرچه عاشق توی این دنیای پرغوغاست

قدم بگذار روی کوچه های قلب ویرانم

بدون تو شبی تنها وبی فانوس خواهم مرد

دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم

فرخ صباح آن که تو بر وی نظر کنی

ای به فدای تو من و هر چه هست

تا شدم از گردش چشم تو مست

دیگرم از غم نفسی نیست، هست؟

ماه فلک پیش رخت منفعل

داشت ز غم دل سر دیوانگی

در ره عشق تو فتادم ز پای

درخم زلف تو مرا حال دل

یافت چه خوش حاصل ایام عمر

تا ابد از عشق تو نالد «صغیر»

صغیر اصفهانی

من از دریچه چشمت به آفتاب رسیدم

مباد آن که شود نا امــید از تو امیدم

مرو، مرو  که وصل تو مرا ز غم رها  کند

                         خدا کند،  شود  جدا ،  ز آشنای  با وفا

                         کسی که از ره جفا ، تو را ز من جدا کند

تو آگهی ز راز من ، به درد من ، نیاز من

که جزتودارد این توان،که دردمن دوا کند؟

                        به هر نفس که زنده ام ، درین امید مانده ام

                        که آن ربوده دل ز من ، به عهد خود وفا کند

ربوده دل ز من چرا؟ شکسته عهد من چرا ؟

به جانم این همه جفا ، چرا کند ؟  چرا کند ؟

                        چه می شود که آن پری، ز راه بنده پروری

                        برای شکر سروری ، نظر به حال ما  کند

نگار من ، بهار من ، ستم به جان زار من

مکن که بد کند کسی ، که بر کسی جفا کند

کاش آن آینه ای بودم من

وز غم هجران تو غوغای من

لعل لبت شهد مصفای من

عشق تو بگرفت سراپای من

  من شده تو، آمده بر جای من

وز قدح باده‌ی عشق تو مست

تا به سر زلف تو دادیم دست

تا تو منی، من شده ام خود پرست 

سجده‌گه من شده اعضای من

تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام دوست می دارم،

تو را به خاطر عطر نان گرم ،برای برفی که آب می شود دوست می دارم ،

تو را به جای همه کسانی که دوست نداشته ام دوست می دارم،

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم ،

برای اشکی که خشک شد و هیچ وقت نریخت ، لبخندی که محو شد و هیچ گاه نشکفت دوست می دارم ،

تو را برای لبخند تلخ لحظه ها پرواز شیرین خا طره ها دوست می دارم،

        بازو به دور گردنم از مهر حلقه کن

      بر آسمان بپاش شراب نگاه را

      بگذار از دریچه چشم تو بنگرم

   لبخند ماه را

کس درنیامدست بدین خوبی از دری

  دیگر نیاورد چو تو فرزند مادری

خورشید اگر تو روی نپوشی فرورود

 گوید دو آفتاب نباشد به کشوری

اول منم که در همه عالم نیامده‌ست

 زیباتر از تو در نظرم هیچ منظری

هرگز نبرده‌ام به خرابات عشق راه

 امروزم آرزوی تو درداد ساغری

یا خود به حسن روی تو کس نیست در جهان

 یا هست و نیستم ز تو پروای دیگری

بر سرو قامتت گل و بادام روی و چشم

 نشنیده‌ام که سرو چنین آورد بری

رویی که روز روشن اگر برکشد نقاب

 پرتو دهد چنان که شب تیره اختری

همراه من مباش که حسرت خورند خلق

 در دست مفلسی چو ببینند گوهری

من کم نمی‌کنم سر مویی ز مهر دوست

 ور می‌زند به هر بن موییم نشتری

روزی مگر به دیده سعدی قدم نهی 

تا در رهت به هر قدمت می‌نهد سری

دارم سخنی با«تو» و گفتن نتوانم

وین درد نهان سوز نهفتن نتوانم

شادم به خیال «تو» ، چو مهتاب شبانگاه

گر دامن وصل «تو» ، گرفتن نتوانم

چون پرتو ماه آیم و چون سایه ی دیوار

گامی ز سر کوی «تو» رفتن نتوانم

«تو» گرم سخن گفتن و از جام نگاهت

من مست چنانم که شنفتن نتوانم

دور از «تو» من سوخته در دامن شبها

چون مرغ سحر یک مژه خفتن نتوانم

ای چشم سخن گو! «تو» بشنو ز نگاهم

دارم سخنی با «تو» و گفتن نتوانم

شعر: دکتر شفیعی کدکنی

چگونه صبر کنم از تو؟ این نه آسان است

صبوری از دل و از جان، خلاف امکان است

گزیده‌ای ز چه دوری ز دوستدارانت

که این فراق نه در صبر دوستداران است

در انتظار تو ایام سخت می‌گذرد

چه کرده‌ایم که این انتظار تاوان است؟

چو خواب زلف سياه تو ديده‌ام هر شب

عجیب نیست که خوابم چنین پریشان است

من از حكايت روز نخست دانستم

كه قصه‌ی دل و مهر تو را نه پايان است

چه حاجت است به گفتن حدیث عشقت را

که رنگ چهره‌ی من گوید آنچه پنهان است

مرا مران ز در خانه‌ات که این درگاه

یگانه خانه‌ی امّید مستمندان است

کسی که درد تو دارد دوا نمی‌خواهد

هزار شکر که این درد عین درمان است